Gangrena

Jednym się podoba, inni ją nienawidzą. Książka wobec, której nie da się przejść obojętnie. Ja tam zdegenerowaną literaturę lubię, więc zdecydowanie staję po stronie jej orędowników. Nie jest to pozycja dla osób lubiących ludzi, otwartych, miłych i sympatycznych. Tacy czytelnicy nie będą w stanie zrozumieć treści, że nie wspomnę o daremnych próbach utożsamiania się  Jeśli jednak masz w sobie coś z psychopaty/socjopaty/mizantropa – zapraszam do lektury. Gangrena pozwala nam wejść do umysłu człowieka aspołecznego. Sartre by powiedział, targanego mdłościami na widok marazmu tego świata. Jako, że znajdujemy się w głowie ‘Adasia’, strumień myśli i wniosków jest chaotyczny, pełen dygresji, niespójny, czasem we wzajemnej sprzeczności. Trudno za nim nadążyć. A jednak jest w tym wszystkim coś przykuwającego uwagę. Zgodnie zaś z ostrzeżeniem zawartym na okładce książki – oburzeni poczują się wszyscy. Jak kogoś nie ruszają gwałty to narkotyki, albo perfidne kłamstwa, albo świętokradztwo, albo znęcanie się nad zwierzętami. Kornaga nie oszczędził nikogo. Mało tego, nie daje nadziei na poprawę. Ta książka to nie spowiedź. Żadnego katharsis nie będzie, happy endu też nie! Brawa dla autora za to, że odważył się użyć tej brzydszej strony literatury odpowiednio dobierając język do tematu. Trochę szlifu literackiego i byłoby naprawdę bardzo dobrze. PS: Podobną kreację stworzył wcześniej Irvine Welsh w Ohydzie (Brudzie) – jakby ktoś miał ochotę na więcej.