Gabryś, nie kapryś!

Wiktor Woroszylski to nieco zapomniany pisarz, autor m. in. wielu świetnych książek dla dzieci i młodzieży. W latach mojego dzieciństwa popularne były zwłaszcza jego książki wydane w oprawie graficznej Bohdana Butenki: „Mniejszy szuka Dużego”, „I ty zostaniesz Indianinem” czy „Cyryl, gdzie jesteś?”. Jego pisarstwo kojarzyło mi się głównie z historiami dla starszych dzieci, już samodzielnie czytających. Wśród nich był utwór, który odkryłam i z przyjemnością przeczytałam dopiero niedawno, już jako dorosła osoba – „Podmuch malowanego wiatru”. Ta rozpoczynająca się nostalgicznie historia szybko przemienia się w pełną przygód i zwrotów akcji opowieść o perypetiach trójki sympatycznych dzieci i pewnego psa. Lektura przywołała wiele wspomnień z dziecięcych lektur innych dzieł autora, ale oprócz tego wniosła coś nieoczekiwanego. Pisarz bawi się w niej narracją, zwraca bezpośrednio do czytelnika, zawiesza akcję w kulminacyjnym momencie by snuć opowieść o rodzajach powieści i ich odmiennych stylach lub podarować czytelnikom humorystyczne a czasem autoironiczne komentarze. Ponadto przygodowa forma historii dla dzieci skrywa drugie dno – niedziecięce zgoła refleksje o układach społeczno-politycznych w różnych krajach, ale podane w sposób tak lekki, że zupełnie nie przeszkadza to młodemu czytelnikowi w lekturze, ale jest czytelne dla starszych, bardziej wyrobionych odbiorców.