Furia

Nie, nie postrzegam tej książki jako gorszej. Niejeden raz czytałam/słyszałam, że taka właśnie jest. Z mojego punktu widzenia – nie, raczej nie. Niewątpliwie może być to wynik mojej miłości własnej do autorki. Miłości, która ciągnie się od wielu lat i która, cóż, nie ma co ukrywać, potrafi być ślepa. Dobrze mi się czytało Furię, choć nie ukrywam, że znacznie dłużej niż inne książki Brown. I w sumie już nie wiem czy rzeczywiście było to lekkie wyciągnięcie tematów, które w skróconej formie mogłyby lepiej wypaść, czy mojego nastawienia do życia związanego temperaturą uniemożliwiającą normalne funkcjonowanie. Myślę też tak sobie, że moje lubienie Brown w dużej mierze związane jest z jej umiejętnością budowania napięcia, emocji, chemii czy czegoś tam jeszcze między jej bohaterami. Wątek kryminalny, zwykle stanowił dla mnie tło. „Zwykle” – bo od razu przyszło mi na myśl kilka tytułów, w których miał on główne znaczenie. I nie urywam, Furia wpisuje się w ten obraz. Podobała mi się chemia bohaterów, podobał mi się wątek sensacyjny, choć rzeczywiście nie był on jakimś wielkim odkryciem. Ale oprócz tych dwóch, było kilka fragmentów które zapadają w moją czytelniczą duszę – w sumie nie do końca wyjaśnione relacje ojciec syn, szeryf i jego postawa, sam pomysł konfliktu ojciec – syn w którym każdy chce jak najlepiej. To na plus. Na minus? No dobrze, było lekko rozciągnięte. W dwóch czy trzech momentach nieco łopatologicznie, ale znowu nie widzę aby była w tym aspekcie jakaś wielka różnica w porównaniu z ostatnimi jej książkami. Tak, zdecydowanie lubię wcześniejszą Brown. Podsumowując, uważam, że warto przeczytać. A zwolennicy Brown nawet powinni to zrobić. Ja polecam, może nie jako najbardziej wybitną historię jaka wyszła spod jej pióra, ale całkiem przyzwoitą. I dałabym przyzwolenie na ominięcie kilku scen. Ale tylko kilku.