Fruwająca dusza

Różne są hogwarty. Ten jest jednym z dziwniejszych i bardziej okrojonych. Nie ma choćby tarć międzynauczycielskich, a to z tej prostej przyczyny, że mistrzyni jest tylko jedna. A może to nie Szkoła, lecz sekta? Bo często bywa wpółprzytomnie, a generalnie jest podkloszowo. A może to las w słoiku? Risui prowadzi swoją narrację rzęsiście i feerycznie. Przed oczami czytelnika roztacza wszelkie uroki i aspekty rosochatych gałęzi, deszczu czy unoszących się w powietrzu zarodników grzybów. Ale zza tej arkady wyziera wszechogarniająca zazdrość z jej ogranymi przystawkami: podejrzliwością, próżnością, rywalizacją. Smrodek niezadowolenia też nie próżnuje. Przestrzeń definiuje licząca trzysta sześćdziesiąt tomów Księga. Podopieczne Kikyo dyskutują, czy fruwanie wymaga podmiotu, a także o suchości, sprzeczności, otchłani czy klasach, a czynią to całkiem urokliwie („Koncepcja klasy oznacza takie zorganizowanie rzeczywistości, aby dwie osoby znajdujące się tego samego dnia w tym samym miejscu się nie spotkały”). Za to pisarka od czasu do czasu mruga do nas okiem albo kreśli złote myśli, w których są i „kalosze niecierpliwości”, i „kości wody”, dzięki czemu ufam jej, że dobrze wie, co i jak nam zapodaje; że sama Drogą Tygrysa podążać nie zamierza, a ze swoich bohaterek dobrotliwie się naśmiewa. Czyta się to smakowicie, rozsiany erotyzm elektryzuje jak przyobiecano, a złoty karp rozbija bank. I potem przychodzi ten moment, kiedy na kilkanaście stron przed linią mety rodzi się przeczucie, że za obstawienie końca innego niż przypadkowy bukmacherzy byliby gotowi zapłacić 30:1.