Fragmenty dziennika SI

Ciekawy eksperyment. Próba rywalizacji z Lemem w nowej, dostosowanej do zmienionej rzeczywistości formule. Mariaż treści wysokich z niskimi kończy się zazwyczaj mezaliansem, bo trudno wyważyć ich idealny wzajemny stosunek – i nie podejmuję się wyrokować, czy autorowi udało się tego grzechu uniknąć. Zawada próbuje też skłonić czytelnika, by dopowiedział sobie wiele i być może jest to postawa zanadto optymistyczna, w zupełnej opozycji do wymowy „Dziennika”. Ale dzięki temu ta wielopoziomowa kpina, choć czyta się wartko, pozostawia w głowie pewien gryzący osad, każący się wciąż od nowa zastanawiać, czy na pewno uderza tylko w innych, czy jednak trochę również we mnie.