Folwark komendanta

„Folwark komendanta” to kolejna pozycja, po „Psach prewencji” Norberta Kościeszy która odsłania ciemne strony polskiej Policji. Autor na wstępie opisuje swoją drogę życiową, także tą dotyczącą jego niezbyt długiej i udanej kariery w policji oraz początki jego drogi literackiej. Nie rości sobie pretensji do wielkiej literatury, nie obraża się gdy ktoś nazywa go grafomanem i jak sam twierdzi, próbuje wzorować się na twórczości Stanisława Grzesiuka, wielkiego, samorodnego talentu literackiego. „Folwark komendanta” miał być w zamyśle reportażem a okazał się niezbyt udanym utworem beletrystycznym. I to nie dlatego, że autorowi brakuje talentu – pisze lekko, czasami dowcipnie lub ostro, ale gdzieś po drodze zagubił narrację, wątki poplątały się i zaczęły meandrować niemal zupełnie samodzielnie. Z początkowej fabuły dotyczącej wstąpienia do służby młodego chłopaka z Podlasia, tzw. „plecaka”, który dzięki poparciu rodziny dostaje się do Policji, otrzymaliśmy zbiór opowieści i anegdot dotyczących sławnej skądinąd Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, w niektórych środowiskach zwanej również Fabryką Oficerów. Tylko tak naprawdę, tego typu opowieści można by odnieść do praktycznie każdej uczelni czy dłuższego kursu i czy one tak naprawdę dyskredytują uczelnię? A szkoda, bo opowieść mogłaby być całkiem zajmującą, bo widać, że autorowi nie brakuje literackiego „pazura”. A problemy naboru do Policji, systemu szkolenia, awansów – to już całkiem inna historia. I to wcale nie zabawna. Jako ciekawostka – autor znakomicie oddał regionalizmy używane jedynie na Podlasiu. Jest to o tyle ciekawe, iż sam nie pochodzi z Podlasia. Może dzięki temu zdecydowanie łatwiej je wychwycić. Sam wielokrotnie miałem okazję stykać się z mieszkańcami Podlasia – i używane przez nich zwroty wprawiały mnie w spore zdumienie, ale tak naprawdę są one przeurocze i jedyne w swoim rodzaju.