Filip Łobodziński?

Tej książki nie da się inaczej ocenić, jak rewelacja, praktycznie pod każdym względem. Językowo, coś pięknego i niespotykanego, dawno nie miałam do czynienia w literaturze współczesnej, aby ktoś tak zgrabnie literacko, plastycznie i poprawnie używał polszczyzny, widać duże oczytanie i otrzaskanie w świecie kultury, autora. Jedna rzecz nie daje mi jednak spokoju, dlaczego pan Filip, tak uparcie trzyma się tezy, że nie jest to autobiografia, skoro wszystkie znaki na niebie i ziemi na to wskazują? No cóż, skoro taka jego wola, nie będę z nią polemizować, aczkolwiek, swoje zdanie na ten temat mam, stąd ta opinia. Książka jest specyficzna, bardzo nietypowa, zawierająca masę dygresji i odwołań, które momentami zaburzają przyjemność czytania, no i ten nieszczęsny drobny, mrówczy druk (dla moich oczu-masakra) bardzo utrudniający szybkie czytanie, które w moim przypadku przynosi mi więcej korzyści z czytanego tekstu, bo wtedy lepiej zapamiętuję i wyłapuję te fragmenty, które uważam za ważne, a tak... no cóż troszkę gorzej mi to szło, bo zdarzało się, że musiałam wracać do już przeczytanych fraz. Oprawa książki - bezcenna. Jak mówi sam autor, książka ma być formą terapii: "Piszę tę książkę, bo chcę sam siebie lepiej poznać i zrozumieć w ramach pisarskiej autoterapii zajęciowej. Wywołuję z ciemni pamięci obraz siebie jako większego dziecka i początkującego nastolatka. Zaglądam ""przez wrota z kości słoniowej w ów cudowny świat, co należał do nas nim staliśmy się mądrzy i nieszczęśliwi"". Życzę panu Łobodzińskiemu, aby jego pragnienie oczyszczenia, wytłumaczenia sobie dlaczego, się spełniło poprzez jego dzieło. To prawda, że bywa tutaj chaotycznie, brak typowej chronologii, jest masa osobistych przemyśleń i skojarzeń, szczegółów nie do końca może przez nas zrozumiałych, natomiast, kiedy wyłapiemy kontekst i sposób prowadzenia narracji przez pana Filipa, nie powinno nam już to tak bardzo przeszkadzać. Pan Filip pisze o sobie i dla siebie, ale zaczepia czytelnika, czyli też pisze dla nas, co ma dla mnie duże znaczenie, bo autor współpracuje i zachęca do kontaktu, czym wzbudza mój ogromny szacunek i podziw. Bardzo osobista, przejmująca, szczera do bólu, bardzo bezpośrednia, ale momentami też prześmiewcza opowieść o człowieku, który ucieka od bylejakości, od sztampowości, zaprasza do czytania literatury przez duże "L" i słuchania muzyki przez duże "M". Z książki wyłania się nam obraz człowieka indywidualisty, outsidera, ale takiego z ludzkimi przywarami. Z jedną z nich mogę się z panem Łobodzińskim zsolidaryzować, a mianowicie, też na studiach miałam ogromny problem z obezwładniającym strachem przed egzaminami, mimo przygotowania i jako takiej wiedzy:) Autor mówi sporo o swojej pracy, którą obecnie wykonuje czyli zawodzie tłumacza, jako o bardzo trudnym i odpowiedzialnym zajęciu, określając go jako przysłowiową walkę z oryginałem, aby właściwie przekazać to co twórca miał na myśli. "Pisząc przekład (…) chcę go uczynić zrozumiałym dla odbiorców, ale z zachowaniem maksymalnego szacunku dla formy oryginału". "Tłumacz jest budowniczym mostu wrażliwości". Jego przygoda z dziennikarstwem i muzykowaniem, też jest mocno zaakcentowana na kartach tej opowieści i uważam, że warto o tym poczytać. Znajdziemy tutaj wspomnienia z dzieciństwa, dowiemy się o chłodnych relacjach z rodzicami, poznamy mniej lub bardziej przyjacielskie znajomości, przeczytamy o sympatiach, trzech żonach, i o dwóch córkach, a wszystko okraszone obrazami tamtych lat. Gorąco polecam. Świetna intelektualna i nie tylko, przygoda z panem Łobodzińskim?