Fight Club 2 - wydanie zbiorcze

Chuck Palahniuk znów brawurowo bawi się w „Fight Club”? Tym razem swoje pokręcone pomysły pakuje do niemal 300-stronicowego komiksu. Niestety wyszedł z tej transfuzji odgrzewany kotlet, a w zasadzie nieświeża papka posklejana smacznym, choć nieco zatęchłym sosem. Motyw przewodni się nie zmienił – facet w korpoświecie może zachować jaja tylko dzięki srogiemu łomotowi i anarchii. Niestety wszystko to już było i to w dużo lepszej książkowej i filmowej wersji. Uciekła gdzieś głębia i świeżość. Do tego dowcip autora z biegiem lat nieco wypłowiał i zastąpił go gorzki sarkazm. Palahniuk powołuje na chwilę do swojego komiksu nawet Mojżesza, Kennedy’ego i wreszcie samego siebie. Ten ostatni manewr w teorii miał wzbogacić rozrywkę i dać element totalnego zaskoczenia. Wywołuje jednak prędzej bełkotliwe i sztuczne wydłużenie płaskiej fabuły. Strona graficzna też nie olśniewa, ale broni się prostotą i dobrze współgra z tekstem. Ostatecznie w mojej ocenie powstało przeciętne obrazkowe czytadło, któremu miast do udanej kontynuacji, bliżej jest do profanacji. Może zwyczajnie ta konwencja nie jest najlepszym miejscem dla tego typu eksperymentów.