Feta w Coqueville

Witajcie w Coqueville. Czym miasteczko bogate, tym rade, a raczej, czym płynące - i zapraszające w swe włości. Oto u wybrzeży pojawia się statek, a na nim niebywałe odkrycie. Beczki pełne złotego napitku i tygodniowe rozmowy sąsiedzkie i picie do rana i spanie do południa i dysputy. Niekończące się rozmowy przy alkoholu o wszystkim co ludziom na sercach leży. Alkohol języki rozwiązuje, ale i wyciąga z dusz uczucia, które zdążyły ciężkim kamieniem osiąść na samym dnie duszy. I pojawia się para, on młody i ona też i do tego piękna. Mezalians wisi w powietrzu i odmowa odmowę goni. Ale... nie ma to jak kilkudniowe picie i trzeźwienie i picie i gadanie i do-gadywanie się. Gdy kończy się alkohol, ludzie otwierają oczy na siebie, życie i czas, dochodzi do zgody i traktatu zawarcie. wolę nie zdradzać do końca co i jak - czyta się świetnie. Zastanawiasz się dokąd to picie doprowadzi i jak się zakończy - jeśli w ogóle. Zola szaleje z treścią, dialogami i całą historią - wszystko jest prawdopodobne. Dlatego i to opowiadanie tak dobrze się czyta.