Ferrari. Człowiek i maszyna

Za koszmarną okładką, przedstawiającą aktora ze słabego filmu, kryje się znakomita biografia, napisana w świetnym stylu, nie na kolanach, momentami wręcz zjadliwa wobec jej bohatera. Książka jest taka, jakim był Enzo – dla niego cały samochodowy biznes, wszystkie interesy i kontakty istniały po to, żeby budować i wystawiać samochody do wyścigów. Więc to także jest książka przede wszystkim o wyścigach. Nie ma zmiłuj – nie kochasz wyścigów, nawet nie zbliżaj się do tej książki. Strona po stronie to kolejne modele maszyn Grand Prix, kolejne nazwiska mistrzów kierownicy, kolejne kraksy, dramaty (w tym długa lista zgonów) i wielkie triumfy. Autor drobiazgowo opisuje przedwojenne początki Scuderii ale zarówno jego styl jak i snuta opowieść rozkwitają w chwili, gdy docieramy do okresu powojennego, do czasów Formuły 1, epickich bitew w Le Mans i dramatycznych wyścigowych maratonów w rodzaju Mille Miglia. Anegdoty i czasem porywające a czasem przygnębiające historie sypią się tu jak iskry spod podłogi bolidu. O życiu osobistym Enzo autor napisał tyle, ile było trzeba i proporcjonalnie do tego, jakie miało ono znaczenie dla samego "Commendatore". O wiele więcej dowiadujemy się z książki o burzliwych relacjach Enzo z kolejnymi kierowcami, projektantami, głównymi kontrahentami, o gierkach psychologicznych, jakie wobec nich stosował i wojnach, jakie z nimi toczył. Na dalszym planie znajdujemy dużo informacji o rozkwicie motoryzacji i motorsportu we Włoszech i historii wyścigów w ogóle, w tym przede wszystkim wyścigów Formuły 1. Świetna książka o trudnym, toksycznym wręcz człowieku z wielkim ego i wielką zdolnością manipulacji, który stworzył legendę i sam stał się legendą. Przeznaczona jednak dla specyficznego odbiorcy, o czym jeszcze raz lojalnie uprzedzam.