Felicità

Powieść „Felicita” trafiła do mnie przypadkowo. Zaciekawiła mnie sceneria, w której rozgrywają się wydarzenia – włoskie klimaty są mi bliskie, więc zaczęłam czytać. Doczytałam do końca, chociaż książka ma plusy i minusy. Akcja rozgrywa się współcześnie, przede wszystkim w słonecznym Polignano a Mare. Tam przyjeżdża z kilkunastoletnią córką Zośka, wdowa, która próbuje odbudować swoje życie. To bardzo trudne po tym, jak się dowiedziała, że mąż ją zdradził. Wiedziała już o tym za jego życia, ale ukrywała ten fakt. Teraz musi stanąć twarzą w twarz z prawdą i pewną kobietą, a także z owocem zdrady męża. Jak powiedzieć o tym Oliwii, zbuntowanej córce, która wspomina tatę jako wspaniałego człowieka? Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy nagle we Włoszech zjawia się przyjaciółka Zośki, przebojowa Ewka. Nie tylko bulwersuje otoczenie swoim zachowaniem, ale próbuje uświadomić Zośce, że jest staromodną matką i zacofaną kobietą… A to nie może skończyć się dobrze… Tyle na temat treści w skrócie. Przyznam, że po lekturze tej powieści mam mieszane uczucia, bo dla mnie to niewykorzystany potencjał. Pomysł – ciekawy. Gorzej z jego realizacją. Całość napisana jest nierówno – być może to efekt tworzenia w duecie. Są tu bardzo dobre i ciekawe fragmenty, zręcznie skonstruowane dialogi i opisy przeżyć wewnętrznych. I są gnioty, rozmowy banalne albo wydumane, w tym fragmenty, w których przyjaciółka mówi do przyjaciółki „ty zdziro” (w zamierzeniu to żart, ale jakoś mnie nie bawi ani nie przekonuje). Dużo do naprawienia i nadrobienia jest w kwestii opisów scen łóżkowych. Bardzo dosłownie, nawet zbyt dosłownie. Wypada to sztucznie i nieprzekonująco, nie mówiąc o pozostawieniu jakiejś sfery dla wyobraźni czytelnika. Momentami mnie ta historia wciągała, momentami nudziła. Nie znalazłam tu niczego odkrywczego ani klimatycznego. Może tak się dzieje, gdy za pisanie powieści biorą się autorzy związani z produkcją i scenariuszami mało ambitnych filmów. Można przeczytać – dla relaksu. I tyle.