Fedra

Dawno nie było żadnych recenzji o lekturach. Ta opinia raczej nie będzie recenzją, tylko luźnym zbiorem przemyśleń, bo nie za bardzo wiem, co mogłabym jeszcze o ,,Fedrze” napisać, bo całość nie jest zbyt odkrywcza i rozbudowana. ,,Fedra” jest przeróbką z greckiej tragedii i bazuje na micie o Tezeuszu, którego drugą żoną była właśnie tytułowa Fedra. Przekonana, że jej mąż nie żyje, kobieta zapałała uczuciem do swojego pasierba Hipolita, a gdy ten ją odtrącił, Fedra skłamała przed powracającym do domu Tezeuszem, że Hipolit próbował ją uwieść, co skończyło się śmiercią chłopaka. Racine nieco zmienia tę historię. Przede wszystkim jego Fedra sama nie oskarża Hipolita, robi to jej służąca, a królowa jest postacią bardziej tragiczną… Tylko, że ja jej wcale nie współczuję, bo Fedra doskonale wiedziała, co Enona planuje zrobić i nie zrobiła nic, by ją powstrzymać. Równie mało współczucia ma u mnie Tezeusz, który jest chyba jedną z najbardziej antypatycznych postaci z mitologii greckiej – najpierw porzucił Ariadnę, potem doprowadził do śmierci własnego syna, a na koniec życia próbował porwać i zmusić do ślubu siedmioletnią Helenę ze Sparty. Racine zmienia też nieco postać Hipolita, który nie odrzuca już Fedry dlatego, że nie ciągnie go do kobiet, ale ponieważ jest zakochany w Arycji, córce wroga swojego ojca. W ten sposób oprócz miłości podpadającej pod kazirodztwo, mamy tu też typową historię nieszczęśliwej pary rodem z ,,Romea i Julii”. Hipolit zawsze wydawał mi się sympatyczną, poszkodowaną postacią, więc dodatkowo ucieszyłam się, kiedy dowiedziałam się, że w jednej z wersji mitu zostaje wskrzeszony przez Asklepiosa i żeni się z Arycją. Wątek miłości tej dwójki nie jest zbyt głęboko opisany, niemniej całość jest napisana zarówno kunsztownie, jak i w sposób lekki i przyjemny. ,, I mnie nie jest to lekko; ja również drżę cała; Tysiąc śmierci bym raczej wycierpieć wolała. Lecz, skoro ciebie stracić trzeba mi inaczej, Życie twe jest mi pierwsze: wszystko inne raczej!”