Fałszywy trop

116/2025 (audiobook 84/2025) Powrót do starej szkoły pisania kryminałów oraz do… żywych wspomnień sprzed ponad trzydziestu już lat. Walorem tzw. starego kryminału jest fabuła oparta głównie na zdolnościach dedukcyjnych bohatera, czas i miejsce akcji nie pozwalają mu na korzystanie ze współczesnych zdobyczy technologicznych wykorzystywanych w kryminalistyce. Owszem, dysponuje on możliwością zebrania „paluchów”, dostaje wyniki sekcji zwłok czy badań krwi, ale to w zasadzie wszystko. Wallander prowadzi więc śledztwo zgodnie z regułami sztuki. Z jednej strony wszystko jest tu do bólu konwencjonalne. Ale z drugiej - Mankell świetnie radzi sobie z doborem proporcji wątków, doskonale panuje nad narracją balansując pomiędzy życiem zawodowym Kurta a jego skomplikowanym życiem osobistym: obie te składowe fabuły tworzą – wbrew fałszowi z tytułu – czystą harmonię. A co do wspomnień… Dramatyczne wydarzenia, stanowiące oś fabuły powieści rozgrywają się podczas piłkarskich mistrzostw świata w roku 1994. Tamten Mundial oglądałem z nosem w telewizorze. Widziałem wszystkie mecze, o których wyniki zakładają się tutaj policjanci z komendy w Ystad. Pamiętam całkiem dobrze tamte emocje, pamiętam moich przyjaciół, mam nawet z jednym z nich pamiątkowe zdjęcie cyknięte tuż po zakończeniu meczu finałowego. Jacyśmy na nim piękni, młodzi i szczęśliwi…I szczuplutcy ;) Mankell sprawił mi tą powieścią pozaliteracką przyjemność. Choć - z drugiej strony – może nie do końca, gdy uświadomię sobie zgliszcza, które pozostały z tych młodzieńczych przyjaźni „po grób"... Lektor: Maciej Kowalik