Estetyka Romana Ingardena jako podstawa badań nad korespondencją sztuk

„Idea wykorzystania estetyki Ingardena do badań nad korespondencją sztuk jest ze wszech miar uzasadniona i pożyteczna, a myślę – mając na uwadze niniejszą książkę – że także fortunna i skuteczna. Z kilku powodów. Jest to przede wszystkim teoria odpowiednio szeroka, obejmuje bowiem wiele dziedzin sztuki. Dla każdej z nich Ingarden opracowuje podstawową teorię dzieła, stosując tę samą kategorię analityczną – warstwę, rozumianą jako materiałowy i relacyjny składnik dzieła powiązany z fenomenologiczną (konstytutywną) teorią spostrzeżenia estetycznego i w tle noetyczno-noematyczną typologią warstw oraz dodatkowo kategorię fazowości. Mamy ponadto rozbudowaną koncepcję fundamentów bytowych poszczególnych sztuk, a więc medialnych nośników dzieła i ich relacji z warstwami. Mamy wreszcie – po trzecie – rozbudowaną problematykę jakości estetycznych wyjaśniającą sposób funkcjonowania dzieł jako ‹‹przedmiotów estetycznych››, których funkcją jest ‹‹przeżycie estetyczne››. Zwróćmy przy okazji uwagę na to, że dwie pierwsze kategorie jego estetyki: warstwa i fundament mają charakter różnicujący, za ich pomocą filozof wyznacza strukturalną odrębność sztuki, ale wyznacza ją prze dobór, liczbę i specyfikę warstw, rodzaj fundamentu bytowego oraz fazowość, nie podlega różnicowaniu natomiast ogólne pojęcie warstwy oraz typ relacji warstwowych zachodzących w dziele, te pozostają stałe, co daje znakomitą podstawę do porównań. Kategoria, trzecia natomiast, a więc teoria jakości, przeciwnie, ma charakter scalający – ‹‹system jakości estetycznych››, nad którym filozof intensywnie pracował w ostatnich latach swego życia, jest wspólny dla całej dziedziny sztuki. Wszystko to daje współczesnemu badaczowi pracującemu nad zagadnieniami z zakresu korespondencji sztuk potężny i niezwykle interesujący materiał porównawczy, ale także koncepcyjny”. Ze szkicu wprowadzającego prof. Andrzeja Tyszczyka