Erystyka dialektyczna, czyli sztuka prowadzenia sporów

"Erystyka czyli sztuka prowadzenia sporów", a raczej jak mieć ciągle rację byleby mieć własną satysfakcję. Uczy: - wrogości; - kłótliwości; - krętactwa; - manipulacji; - agresji; - pogardy; - niszczenia rozmówcy; - własna racja jest absolutnie ponad wszystko i wszystkim. Nie uczy: - jak poprawić własną samoocenę, żeby nie było, że wszystko jest atakiem na własną osobę; - nabierania dystansu do siebie; - pokory; - mężnego stawiania czoła wyzwaniom, choćby wynikające prawdy mogą być trudne do strawienia; - jak być świadomym własnych emocji i nie dać się ponieść na tyle ile jest to możliwe; - co zrobić gdy nerwy poniosą po obu stronach; - wspólnego poszukiwania prawdy zwracając uwagę na fakty; - postarać się by było wspólne zrozumienie; - dyplomacji. Wiele razy odniosłam wrażenie, że sposób przeprowadzenia sporów dotyczy ludzi, którzy nie mają pojęcia o czym mówią, a dyskutują wymądrzając się jak małe dzieci imitujące dyskusje dorosłych. W dodatku każda technika skupia się na walce o rację z przeciwnikiem, nawet jak się ma do czynienia z kimś, kto nie ma żadnego pojęcia o poruszonym temacie, albo jak się wykręcić z tematu o którym samemu ma się braki by móc się wypowiadać. Oczywiście nagrodą za zakończenie dysputy jest uważanie, że się ma rację. Przy tym nie ważne jest co poza własną satysfakcję się ma i nie zwrócił uwagę na to, że to nie są konstruktywne dyskusje, które nie dają żadnego pożytku zupełnie nikomu. Zachowanie przedstawione jest nie tylko bardzo niedorosłe, ale też nieprawdopodobnie agresywne, momentami zachęcając także do ukazania otwarcie braku kultury byleby dopiąć swego. W dodatku ocenia ludzi pogardliwie, wrzucając wszystkich do jednego worka nie biorąc pod uwagę różne czynniki, które mogą na ich zachowanie wpłynąć takie jak zainteresowania, możliwość kształcenia się, kompetencje, stan finansowy itd. A też wspomina, że tylko wybrańcy od reszty odstają i wyczytałam między wierszami, że sam się za takiego uważa, tylko że nie błyszczy dobrym przykładem biorąc pod uwagę proponowane techniki i do czego zachęca. Po części sposób dążenia do własnej racji nie był dla mnie obcy, ale muszę przyznać, że podziwiam, że się natrudził by to wszystko opisać i dzięki temu można wyciągnąć własne wnioski. Reasumując, on promuje egoizm, agresję, krętactwo i chroniczny lęk przed każdym człowiekiem, bo każdy zagraża własnej dumie, a jeszcze z tego niczego budującego ani dobrego nie wyszło dla nikogo. Warto zwrócić uwagę na jego życiorys w połączeniu z tą książką. Polecam pod względem zorientowania się kto może mieć jakie pomysły w zachowaniu się by następnie wyciągnąć własne wnioski.