Epidemie: historyczne metody leczenia i prewencji

„Roczniki czyli kroniki słynnego Królestwa Polskiego” (1455–1480) Jana Długosza podają, że już w 985 i 987 r. Rzeczpospolitą trapiła epidemia głodu, drożyzny i chorób. Kilka lat później, bo w latach 1003–1007 zanotowano „Głód, mór i zarazę okropną”. Spowodowało to wyludnienie wielu miast i wsi. Kolejne lokalne epidemie moru obserwowano w drugiej połowie XII w., w pierwszej połowie wieku XIII oraz w latach 1348–1350. W epoce nowożytnej wiele ofiar pochłonęły, m.in. epidemie z lat 1622–1625, 1650–1663, 1704–1714, etc. W związku z powtarzającymi się plagami, szukano metod prewencji. Najstarszą polską pracą (zachowaną tylko w wersji rękopiśmiennej),dotyczącą przeciwdziałania rozpowszechniającej się zarazy był „Tractatus de regimine pestilentiali” (1464),przypisywany Janowi z Olkusza. Czym były i jak mogły działać octy złodziejskiej? Jakie powidełko stosowano na epidemie od starożytności do XIX w.? Jak opracowano w XVIII-wiecznym Wrocławiu matematyczny model ospy? Jakie postacie leku wykonywano z ambry, i co ma ona wspólnego z bursztynem? W jaki sposób próbowano leczyć choroby zakaźne aromaterapią? Jak leczono choroby weneryczne w starożytności? To tylko niektóre z tematów, które poruszamy w nowo przygotowanej monografii "Epidemia: historyczne metody leczenia i prewencji". Książka, którą trzymasz w ręce jest owocem ciężkiej pracy wielu autorów, farmaceutów, lekarzy, historyków medycyny, archeologów, filologów, antropologów, religioznawców, biotechnologów i epidemiologów. Serdecznie dziękuję za ich pomoc. Dziękuję również członkom redakcji, recenzentom naukowym i patronom medialnym (Pracownia Alchemika, Muzeum Mydła i Historii Brudu w Bydgoszczy, @infernum_asylum_ oraz W Witrynach Horroru). Monografia pod redakcją Aleksandra K. Smakosza