End of the Road

Ta książka zostawiła mnie w stanie, którego nie da się łatwo nazwać. To nie jest historia, którą się „czyta” — to raczej coś, co się przeżywa, momentami nawet wbrew sobie. Miałam wrażenie, jakbym była powoli rozbierana z emocjonalnych warstw, które na co dzień trzymam pod kontrolą. Jest w niej coś ciężkiego, dusznego, ale jednocześnie dziwnie przyciągającego. Momentami czułam niepokój, innym razem smutek, który nie miał konkretnego źródła — jakby książka dotykała czegoś głęboko ukrytego, czego sama do końca nie rozumiem. To nie jest komfortowa lektura i chyba właśnie dlatego działa tak mocno. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo intymna jest jej atmosfera. Czułam się, jakbym zaglądała w czyjeś myśli bez pozwolenia — a jednocześnie jakby ktoś zaglądał w moje. To uczucie bycia „widzianą” przez tekst było momentami aż zbyt intensywne. Nie potrafię powiedzieć, że ją polubiłam — ale na pewno mnie poruszyła. Zostawiła po sobie ślad, który nie znika od razu po zamknięciu książki. To jedna z tych lektur, które nie dają spokoju, nawet kiedy już dawno odłożysz ją na półkę.