Emilka na falach życia

Kiedy czytałam tę część jako dziecko czułam, że coś z nią jej "nie tak", nie lubiłam jej. Dopiero jako dorosła zrozumiałam, że opisane zostało po prostu stadium narastającej depresji, której swoim dziecięcym rozumiem nie umiałam pojąć. To smutna, przygnębiająca część, czuć żal zmarnowanego życia, konieczność podejmowania trudnych (czasem chybionych) decyzji, samotność. Ale językowo to majstersztyk. Najbardziej żal mi samej autorki, która w takim nastroju pisała książkę. Nic dziwnego, że jej życie skończyło się jak skończyło.