Emigranci

Mrożek mnie przestrasza. Zagląda przez futrynę. Sączy esencję ze mnie tego, którego się wstydzę. Udaję brak wstydu. Dwóch panów. Niech będzie, że A oraz X. W obcym miejscu. Obcym mentalnie bardziej niż geograficznie. A jest kasiasty, X jakby uduchowiony. Szufladkowanie zresztą nie warte funta kłaków. Uduchowienie jak u karła, a zachłanność wcale nie jednoznaczna. I jest taki mrożkowy syk, coś jakby drutowanie. Że będzie dobrze ale przecież wiadomo, że nie będzie. Można ciułać kasę. Można umysłową gorycz. A ja, czytając, mam wrażenie, że jestem winny. Że, z każdego z owych dwóch panów, to najgorsze mi się ostało. Że byłbym niżej niż oni. Różne są powody, by przejść przez futrynę. Tą właśnie, zza której wyziera Mrożek. Gdy wyglądam z nim rzadko jest przyjemnie. To nie jest wytchnienie. Kiedy będę potrzebował już tylko wytchnienia, będę stary. Nie chcę wytchnienia. Jeszcze chwilę nie.