Elka

Jaka musi być powieść obyczajowa, by ktoś, kto rzadko sięga po ten gatunek, nie tylko przeczytał ją z przyjemnością ale i entuzjastycznie przyjął propozycję patronowania jej kontunuacji? Otóż musi być prawdziwa, jak "Elka" Ady Johnson. Prawdziwie codzienna i wyjątkowa, zabawna i poruszająca, babska i uniwersalna, bo takie jest życie - nierówne, wyboiste, zaskakujące i poniewierające ufnymi sercami. Piękne i okrutne - trochę jak długie, a trochę jak krótkie ramię trójkąta. Życie łagodne, pogodne i poukładane nie lubi statyki. Kombinuje, łamie odcinki, wyrywa dziury w nowych spodniach. Stawia na drodze niechciane oczarowania, choroby i wizje utraty bliskich. Kreuje nieporozumienia, które zagnają nas za morze i z powrotem. Zamiast listy marzeń, każą spełniać ostatnie życzenia, zamiast wiary w moc uczuć, każą płakać nad ich niestałością. Piękne związki Elki, jej mamy, przyjaciółek i krewnych są niczym makatka nad rodzinnym stołem. A nam przychodzi patrzeć jak ona się pruje pod wpływem wyroków, zdrad, kłamstw i szarpaniny o moralne zwycięstwo. Na szczęście autorka pozostawia nam trwałe matczyne uczucia, kobiece wsparcie i ufność w przyklepane w urzędzie obietnice. Odbiera nadzieję ale uczy akceptacji, przedkłada świadomość nad uleganie pokusom. Tylko, czy część pozornych pewniaków nie jest "na chwilę" albo "na razie"? Czy naprawdę kończymy wielkim spojojem a ciąg dalszy radośnie nastąpi? Kilka wątków "Elki" każe w to wątpić... Niby zwykła obyczajówka, a spisana żywo i emocjonalnie. Niby rodzinna opowieść jakich wiele, a ma się wrażenie bycia uczestnikiem każdego ze spotkań. Razem się uśmiechamy i ronimy łezkę, razem wietrzymy podstęp, wybuchamy śmiechem i opadamy w żałobie na kolana. Niezwykle czuły ale i energiczny jest pierwszy tom dylogii. Jaki będzie "Dominik"? O tym ciąg dalszy nastąpi. Tymczasem szczerze polecam "Elkę", dobrze spędza się z nią czas - czas prawdziwy, emocjonujący, wymuszający wzruszenia i kiwanie głową nad smutnumi prawdami. Katarzyna we współpracy z Wydawnictwem Videograf