Elizabeth i jej ogród

Tak jak autorka, uwielbiam swój ogród, a czytanie w nim uważam za wielką przyjemność, którą docenić mogą tylko miłośnicy natury i literatury. Książka pani Elizabeth to napisany pięknym językiem hymn na cześć przyrody i jej związków z człowiekiem. Bardzo plastyczne i pełne wrażliwości są opisy roślin oraz sposobu, w jaki ogród oddziałuje na narratorką. Dla żyjącej na przełomie wieków kobiety, zdominowanej przez mężczyzn i społeczne konwenanse, pełen roślin ogród staje się ucieczką od szarego życia, od systemu nakazów i zakazów oraz od ludzkiej głupoty. Opowieść o ogrodzie stanowi tu także pretekst do poruszania znacznie bardziej ważnego problemu, jakim jest emancypacja kobiet. Wiele myśli Elizabeth ma ponadczasowy i postępowy charakter, niejedna przywołana rozmowa na temat roli kobiety podejmuje wciąż istniejące w naszym nowoczesnym świecie problemy. Całość czyta się niespiesznie, z wielką przyjemnością. Na pewno nie jest to lektura dla tych, którzy szukają w literaturze tylko mocnych wrażeń.