Elizabeth Costello

Jako czytelnika nurtuje mnie pytanie postawione na okładce książki: kim właściwie jest Elizabeth Costello? Gdyby książkę odczytywać wprost i bez żadnych podtekstów, jest ona postacią literacką, znaną pisarką. Robi się jednak dużo ciekawiej jeśli przyjmiemy, że pani Costello to porte-parole samego Autora. Dlaczego ciekawiej? Ponieważ główną treścią powieści są wykłady, jakie Elizabeth wygłasza w różnych miejscach. Ich tematy są mniej lub bardziej kontrowersyjne. Autor pobudza czytelnika do myślenia, przedstawia różne aspekty, każe patrzeć na poruszane zagadnienia z różnych perspektyw. Jedno jest pewne – nikt podczas lektury nie pozostanie obojętnym. Mnie najbardziej poruszyło porównanie obozów koncentracyjnych, Holokaustu z dzisiejszymi rzeźniami dla zwierząt. To popularne ostatnio zestawienie (ze względu na pewną grafikę) wydaje mi się mocno nie na miejscu. Moja krytyka nie odnosi się jednak do samego Autora i jego sposobu pisania. Chcę pokazać pewną specyfikę tej książki – ma ona poruszyć, pobudzić do myślenia, skłonić do zajęcia stanowiska. Obrana forma sprzyja Autorowi w tych praktykach. Oczywiście nie każdy temat tych niby-esejów jest na równi interesujący, chwilami książka staje się też mniej czytelna. Skłania mnie to jednak do dalszego „studiowania” literatury, aby zrozumieć jeszcze więcej kontekstów. Bo trzeba przyznać, ze Coetzee to Pisarz przez duże „P”. Już pominę fakt, że to Noblista i dwukrotny laureat Nagrody Bookera. Jego książka naszpikowana jest różnymi kontekstami literackimi, odniesieniami do historii, myśli filozoficznej, a także mitologii. Nie jest to więc łatwa lektura, wielu się nie spodoba, dlatego jej przeczytanie daje tym większą satysfakcję.