Effi Briest

Kolejny klasyk w mojej kolekcji. Po "Przebudzeniu" Kate Chopin teraz Theodor Fontane. Niestety, jak dla mnie, obie powieści nie sprostały porównaniom, czy to do "Anny Kareniny" czy to do "Pani Bovary". Właściwie do przeczytania tej powieści zachęcił mnie dawno obejrzany film, zresztą całkiem dobry. I jak zawsze zachęcam do czytania klasyki, tak ta powieść jakoś mnie rozczarowała. Doceniam oczywiście obraz społeczeństwa i obyczajów XIX-wiecznych Prus przedstawiony przez pisarza, jak również piękne opisy krajobrazów, które aż zachęciły mnie do odszukania na mapie dokładnej lokalizacji opisywanych miejsc. Może gdybym nie widziała filmu, ocena wypadłaby lepiej. Brakowało mi tu jakiegoś życia. Akcja snuła się spokojnie, wątek romansowy był tak ukryty, że właściwie trzeba było się go domyślać. Pisarz przedstawia losy uczuciowej i egzaltowanej tytułowej Effi Briest, którą już jako 17-latkę wydano za mąż za 40-letniego poważnego barona i usiłowano wkomponować w sztywne ramy sztywnej i surowej pruskiej obyczajowości. Znudzona i osamotniona ulega pokusie, co kończy się wykluczeniem poza nawias praworządnego społeczeństwa. Wielbicielem i kontynuatorem nurtu twórczości Fontana był inny wielki niemiecki pisarz - Tomasz Mann i chyba jego powieści jednak cenię bardziej.