Ecce Homo

Fryderyka Nietzschego raczej nie muszę przedstawiać. Człowiek, którego poglądy znacząco wpłynęły na filozofię, myślenie o kulturze, człowieku, religii. Głosił upadek cywilizacji zachodniej, opartej na myśli greckiej, sokratejskiej i etyce chrześcijańskiej. Apollińskiej postawie przeciwstawiał dionizyjską, witalną - połączoną z ideą woli mocy i pojęciem nadczłowieka. Krytykował chrześcijaństwo, ale i podziwiał Chrystusa. „Ecce Homo” jest autobiografią Nietzschego, i jak się można było spodziewać, skromnością w niej autor nie grzeszy. Jest wyznaniem wiary człowieka znającego swą wartość „Słuchajcie mnie! I nie bierzcie za kogo innego!” Nie pamiętam już, co myślałam 20 lat temu, czytając "Ecce homo", ale teraz trudno było mi przebrnąć przez te wszystkie urojenia człowieka tracącego kontakt z rzeczywistością oraz zdrowy rozsądek. Pomiędzy samozachwytami - "dlaczego jestem taki mądry", "dlaczego piszę tak genialne książki", nie kryje się autoironiczna refleksja, jakiekolwiek wątpliwości, ratujące dzieło. Jest pycha, mroczny narcyzm i teksty, których nie powstydziłby się żaden samozwańczy guru nowej religii. Natomiast nie dziwi, że Nietzsche jest beniaminkiem zbuntowanej młodzieży ze względu na siłę wypowiadanych tez, nonkonformizm oraz wyniosłość. Filozof bardzo inspirujący, ale dla mnie aktualnie nie do czytania. Smutek.