Dzikie bezkresy

Ta książka mnie połknęła. Rytm i gęstość tej prozy podziałały na mnie hipnotycznie. Historia jest prosta, młoda dziewczyna, dziecko właściwie, będąca służącą zabraną z rodziną, u której pracuje, do Ameryki Północnej, ucieka z domu państwa. Okoliczności nie zdradzę. Są dramatyczne. Jej pan, pastor, zapałał nagle chęcią obdarowania rdzennej ludności swoim Bogiem. Zabrał ze sobą rodzinę, kufry z rzeczami, służącą. Na obcym lądzie nie jest łatwo, nie przyzwyczajeni do ciężkich warunków ludzie z Europy nie dają rady, cierpią głód. Dziewczyna ucieka, znajduje się w samym centrum puszczy, oko w oko z dziką puszczą. I tu zaczyna się opowieść. To opowieść o kolonializmie a rebours. To opowieść o konfrontacji cywilizacji, którą trzeba wziąć w cudzysłów, z naturą, dziką, nieokiełznaną, nieprzebłaganą. To opowieść o pięknie świata. O tym, jak mały jest człowiek i jak wielki potrafi być. O sile, niezłomności, nieoporowaniu. Opowieść intensywna, mocna jak espresso. Wspaniała. Jestem zachwycona.