Dziewięć opowiadań

„Dziewięć opowiadań” Salingera zamierzałam sobie dozowań, by dłużej cieszyć się lekturą. Jednak pochłonęłam całość niemal jednym tchem, gdyż nie mogłam oderwać się od tej interesującej i wzbudzającej wiele emocji prozy. W zbiorze są utwory lepsze i gorsze, bardziej i mniej ciekawe, jednak obok żadnego tekstu nie można przejść obojętnie. Na mnie największe wrażenie zrobiły: „Idealny dzień na ryby”, „Człowiek śmiechu” i „Opowiadanie dla Esme”. Bohaterami są tu różni ludzie, nieraz dotknięci wojną, gdyż akcja większości utworów rozgrywa się w latach 40. minionego wieku, już po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do alianckiej koalicji. Na niektórych wojna odcisnęła piętno tak wielkie, że nie są w stanie z nim normalnie żyć. Interesujące są opowiadania, w których występują dzieci. Ujmujące jest ich pojmowanie świata, raz naiwne, innym razem przedwcześnie dojrzałe. Duże wrażenie robi spojrzenie na okres dzieciństwa z perspektywy dorosłości, gdy narrator wspomina dzieciństwo jako okres pełen przygód i beztroski, ale także poznawania autorytetów („Człowiek śmiechu”). Niezmiennie intrygujące są tu relacje między ludźmi. Jedni się kochają, inni zdradzają, nienawidzą i stają obojętni. Przyglądanie się decyzjom bohaterów, śledzenie ich dialogów i przeżyć wewnętrznych jest fascynujące, zwłaszcza że autor nie nadużywa słów i nie posługuje się tanimi chwytami. Dużym plusem są zakończenia, nieraz bardzo zaskakujące, stanowiące rodzaj puenty, innym razem mające otwarty charakter. Lektura tych opowiadań była dla mnie ucztą duchową, i pod względem treści, i formy, i języka. Polecam z czystym sumieniem wszystkim, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki.