Dziewice do boju!

Kontynuacja losów bohaterek książki "Klub Mało Używanych Dziewic". Jeśli ktoś przeczytał i polubił pierwszy tom, na drugi namawiać go nie trzeba. Przesympatyczne bohaterki i bohaterowie, zabawne historyjki, ale też wiele prostych życiowych prawd, podanych w lekki sposób, bez moralizowania. W tej części mamy troszkę zielonej Irlandii, mamy Stolec, wieś, w której można spotkać rzadkiego, ptaka bąka, no i oczywiście Szczecin – tym razem podczas odbywającego się tu międzynarodowego zlotu żaglowców Tall Ships’ Races. Michalina, Agnieszka i Alina trzymają się razem, a depresyjna Marcelina coraz bardziej się od nich odsuwa ( „…my jak prawdziwi muszkieterowie, a Marcela jak jakiś kompletnie wybrakowany d’Artagnan…). Agnieszka popada w konflikt z matką jednego z uczniów – Sandrą Niepierą. Niepiera składa na nią donos (fałszywy). Właściciele liceum nie chcą nadwerężać dobrego imienia szkoły i dziękują jej za współpracę. Agnieszka, zmuszona do odejścia z pracy decyduje się na otwarcie własnej szkoły. Marcelinie nie wiedzie się w miłości, znowu wpada w depresję, ale poznaje Edwarda, ornitologa. Kobieta widzi szansę na znalezienie oparcia w tym mężczyźnie. Alina i jej córka Jaga naprawiają wzajemne relacje. Matka dostaje pracę w prywatnej klinice. Michalina buduje związek z Grzegorzem. Planują ślub i powiększenie rodziny. Udają się też na urlop do Irlandii, by odszukać Noela, ojca Michaliny, z którym nie widziała się ponad 30 lat. Wszystko to nie podoba się jej zaborczej matce, która wolałaby całkowicie podporządkować sobie córkę.