Dziewczyny z Powstania

Pół miliona kobiet uczestniczyło w Powstaniu warszawskim. Niby zwykłe dziewczyny, często nastolatki, a jednak ogromnie dzielne i waleczne, które straciły wszystko co osiągnęły w życiu.Często niestety nie tylko rzeczy materialne, ale i rodzinę. Autorka jest wnuczką jednej z kobiet walczących w owym Powstaniu. W swojej książce przedstawia jedynie namiastkę wydarzeń z tamtych czasów opierając się na prawdziwych historiach jedenastu bohaterek. Każdy rozdział zatytułowany jest innym imieniem i kilku słowną charakterystyką owej kobiecej postaci. Między innymi przedstawiona jest Sławka, sanitariuszka z Ochoty, Hanka łączniczka, która pilnowała terenu podczas akcji i wszczynała alarm, gdy w pobliżu pojawiali się Niemcy,Marzenka pochodząca z wyższych sfer i Anna hrabianka. Oprócz dzielnych pań, trzeba również wspomnieć o Warszawie, która również jest bohaterka powieści. Miasto zniszczone, zrównane z ziemią „z jakąś niebywałą dokładnością, jakby wręcz pedantycznością” tak, jakby ktoś zaplanował kawałek po kawałku jej unicestwienie. Książkę czyta się na jednym wdechu z przerażeniem w oczach, smutkiem na twarzy i często ze łzami w oczach. Często zadawałam sobie pytanie jak te kobiety mogły tyle wytrzymać? Dzisiejsze rozpieszczone społeczeństwo nie wytrzymałoby kilku godzin w takich warunkach, a One nie dość, że cierpiały podczas wojny, to jeszcze z poświęceniem szły walczyć w Powstaniu. Dlaczego? Bo jak mówią „takie otrzymałyśmy wychowanie, patriotyczne...” Wobec tego darzyły ojczyznę wielką miłością i gotowe były za nią zginąć. Któż z nas teraz gotowy byłby tak się poświęcić ?