Dziewczyny z łagrów

Wartościowa książka. Bardzo pouczająca. Warta przeczytania. Książka ta to w większości wywiady autorki z kobietami, które mają za sobą doświadczenie pobytu i pracy w łagrach sowieckiej Rosji za Stalina oraz Chruszczowa. Piszę w większości ponieważ znalazła się w książce także opowieść kobiety, która urodziła się w łagrze i spędziła tam swoje dzieciństwo . Autorka zamieściła w niej także historię dysydentki Natalii Gorbaniewskiej, którą sowieckie władze po jej proteście przeciwko radzieckiej inwazji na Czechosłowację w 1968 r. na 2 lata umieściły na przymusowym leczeniu w więzieniu psychiatrycznym . Po wyjściu stamtąd kobieta ta stwierdziła, że wolałaby już spędzić 7 lat w łagrach niż te dwa w ośrodku psychiatrycznym . Niezmiernie ciekawe jest także opisane przez autorkę jej spotkanie z Iriną Jemeljanową, córką - Olgi Iwińskiej , wielkiej miłości Borysa Pasternaka. Jej opowieść o prześladowaniach jakie spotkały ją i jej matkę Olgę tylko dlatego, że Pasternak kochał jej matkę , ukazuje jak dalece podły był i jest każdy system totalitarny. W mojej ocenie, wszystkie zamieszczone w tej książce opowieści są niezwykłe i bezcenne. Bohaterki przekazują w nich proste prawdy życiowe, o których czasem w codziennym życiu zapominamy. Ot choćby tak banalne jak ta, że nigdy nie wolno się poddawać i jeśli czegoś się pragnie trzeba się wysilić. I to mocno! W przeciwnym razie nic się w życiu nie osiągnie. Bohaterki tej książki to kobiety z traumatycznymi życiorysami. Niektóre z nich uważają, że ich życie bez łagrów nie byłoby takie pełne. Ja jednak uważam podobnie jak jedna z bohaterek książki, że łagry jedynie zmarnowały im życie, które mogły spędzić w inny , szczęśliwy sposób. A ich przekonanie że ich życie bez doświadczenia łagrowego nie byłoby pełne wynika jedynie z faktu zawarcia w łagrach wielkich przyjaźni, przez to tak wartościowych , bo wypróbowanych w ekstremalnych sytuacjach . Bardzo ciekawe było też dla mnie to jak wielką rolę w przetrwaniu tych kobiet odegrał fakt posiadania choćby jednej zakazanej i przemyconej książki albo odtwarzania z pamięci przeczytanych kiedyś wierszy . Książki dla wielu z nich stały się potem sensem egzystencji. Kultura, którą chciano tak bardzo w nich zabić, pozwoliła im bowiem przeżyć w tych jakże nieludzkich czasach. Książkę oczywiście gorąco polecam.