Dziewczynka, która widziała zbyt wiele

Małgorzata Warda zawsze porusza trudne tematy. Tym razem dotyka przemocy fizycznej i seksualnej wobec dzieci. Dostajemy historię brata i siostry potwornie pokrzywdzonych przez dorosłych. Opuszczeni i osamotnieni w świecie złych ludzi, nie mogąc liczyć na czyjąkolwiek pomoc, żyją w mroku swojej traumy. "Dziewczynka, która widziała zbyt wiele" jest książką niosącą wielki ładunek emocjonalny. Warda dostarcza nam emocji w wyrafinowanym stylu, dobrze wykorzystując swoje autorskie umiejętności. Spokojnie buduje klimat niedopowiedzenia i bardzo powoli wprowadza w sferę aspektów tragicznych. Na długo pozostajemy wśród domysłów i własnych wizji. Autorka umiejętnie stopniuje też drastyczną akcję, a potem ukazuje przeżycia i uczucia bohaterów w sposób bardzo sugestywny. Stara się przy tym uniknąć mielizn literackich. Uproszczone schematy fabularne ukrywa w skomplikowanej narracji, trochę prowokuje niezrozumiałymi postawami bohaterów. Niestety wprowadza też postaci łatwe do zaszufladkowania i wydarzenia łatwe do zinterpretowania, jakby nie chciała wymagać nadmiernego wysiłku intelektualnego. Nic nie szkodzi! W książce Wardy najważniejsze są emocje. Potrafi je autorka wydobyć z najbardziej biernego czytelnika. Jesteśmy porażeni ogromem cierpienia krzywdzonych dzieci. Obserwujemy ból i przerażenie. Czujemy gniew i bezsilność. Rozczarowanie krótkowzrocznością dorosłych, którzy powinni zapewniać bezpieczeństwo. Małgorzata Warda mówi głośno o rzeczach trudnych. A pisarskie spełnienie nie jest jedyną satysfakcją. Kiedyś w wywiadzie wyznała, że dostaje piękne listy od czytelników. Piszą, że dzięki jej książkom mieli siłę zawalczyć o siebie i o lepsze życie.