Dziewczyna sapera

Powieść obyczajowa z nutką żołnierską i powiewem romantycznej miłości na wojennym tle. Główną bohaterką jest Inga , która wiele przeszła w dzieciństwie. Straciła rodziców, za co się ciągle obwinia. Ingę wychowuje przyszywane wujostwo. Ciotka jest całkiem w porządku, ale wuj mocno przesadzony w jedną stronę, apodyktyczny, tzw. twarda ręka. Chciałby z zastraszonej , dość niezdarnej, zakompleksionej ,młodej dziewczyny, która przeprasza ,że żyje zrobić najchętniej Herkulesa w wymiarze XXL. Inga wyjeżdża na misję do Ghazni, miasta we wschodnim Afganistanie, którą załatwiła z pomocą wuja, wojskowego wyższej rangi . Wcale jej nie ciągnie w tym kierunku , jedynie chce udowodnić coś wujowi, a może i sobie. Ma tam być tłumaczem, studiowała bowiem filologię orientalną. Poznaje już w samolocie przystojnego żołnierza Wiktora. Wiktor całe życie był sam, wychowywany w domu dziecka. Nie mając rodziny, wszystko co osiągnął zawdzięcza wyłącznie sobie. Jest saperem i codziennie naraża własne życie dla dobra innych ludzi. W samej bazie Indze jest ciężko dostosować się do panujących warunków, ale wiele pomaga jej Wiktor oraz kolega Adrian. Głównie przerażający jest trud podczas wyjazdów z żołnierzami na patrole. Cała otoczka Afganistanu, zwyczajów tam panujących i praw, dzieci biorących udział w wojnie też nie nastraja optymizmem. Odciska piętno na wszystkich przebywających na misji. Przetrwać mogą jedynie najsilniejsi z żelaznym charakterem i nerwy trzymający na wodzy. Wiktor zbudował wokół siebie mur i trudno jemu wydostać się poza niego oraz przyjąć kogoś w swoją stronę. Powoli jednak w trudnych warunkach wojennych tych dwoje zaczyna się zmieniać na korzyść. Książka bardzo klimatyczna w tle wojennym .Wywołuje wiele emocji: złość, nieprzewidywalność, radość, uniesienie, rozczarowanie i łzy. Uczucie i nietypowy związek Inga – Wiktor przypomina życie na fali lub polu minowym, skrajne postępowanie, zdarzenia, rozmowy – odzywki jak z karabinu maszynowego, jest dobrze ,za chwilę wybuch i cała ich seria. Życie na wojnie miłość, przyjaźń i intrygi. Wroga na wojnie można też spotkać wśród swoich i to jest już najbardziej przykre. Nie jest łatwo. Dobrze skonstruowana książka, piękna. Czuję jednak niedosyt w opisach przeprowadzanych akcji pracy sapera, życia w koszarach. Są tylko krótkie migawki. Jak dla mnie za mało scen grozy wojennej. Pod tym względem liczyłam na coś więcej. A dostałam trochę więcej romansu. Czy miłość w wojennej zawierusze na misji ma prawo przetrwać? Gdzie jest wróg ,a gdzie przyjaciel? Polecam! Przeczytajcie.