Dziewczyna o wyjątkowych dłoniach

„Dziewczyna o wyjątkowych dłoniach” to ciekawa, kameralna opowieść mocno zakorzeniona w realiach małej miejscowości. Właśnie tam przyjeżdża tytułowa bohaterka — do miasteczka, w którym z definicji „nic się nie dzieje”. Leży niedaleko Łodzi, jest małe, nijakie i praktycznie niewidoczne dla świata: nawet gdy spłonęła pieczarkarnia, w prasie pojawiła się co najwyżej drobna wzmianka. Jest tu klub piłkarski z czwartej ligi, który utknął w miejscu, są dwa sklepy, a w jednym z nich pracuje rzeczowa dziewczyna — i na tym właściwie kończy się lokalna „wielka” historia. Siłą tej książki jest właśnie umiejętne pokazanie, jak funkcjonuje małe miasteczko: jak z drobnego epizodu potrafi urosnąć wydarzenie o randze sensacji tylko dlatego, że na co dzień dominuje cisza, rutyna i przewidywalność. W pewnym sensie główną postacią jest tu nie tyle człowiek, co samo miejsce — niewielkie, przeciętne, pozornie pozbawione charakteru, a jednak pełne specyficznego rytmu i ukrytych napięć. Po zakończeniu widać też wyraźnie, że autor zna ten świat od środka: jakby sam dorastał w podobnym otoczeniu i potrafił uchwycić codzienne odczucia związane z życiem „na prowincji”. Zwyczajność podkreśla m.in. powtarzalność niektórych zwrotów — to ciekawy zabieg budujący klimat, ale przy dłuższej lekturze potrafi męczyć. Jednocześnie książka bardzo trafnie oddaje lokalny „folklor”: to, że wszyscy się znają, każdy ma opinię o każdym, a plotka krąży szybciej niż fakty. Czytajcie! 📚 Wpadasz na Bookstagrama? Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)