Dziewczyna bez dłoni

Muszę przyznać, że „Dziewczyna bez dłoni” okazała się dla mnie prawdziwym zaskoczeniem – i to tym dobrym. Już od pierwszych stron książki autorka wciąga nas w świat odosobnionego starego pensjonatu, prowadzonego przez tajemniczą Ninę Jonach. To miejsce, położone wśród lasów i bagien, zdaje się oddychać własnym, ciężkim powietrzem, jakby w jego murach kryło się coś, o czym lepiej nie mówić głośno. Pewnego dnia przybywa tu znany pisarz Piotr Nejman, w towarzystwie partnerki Leny i świeżo zatrudnionego asystenta Tobiasza. Nejman nie jest tu nowicjuszem – bywał w pensjonacie wielokrotnie, choć ten dawno stracił swój dawny blask. Od pierwszych chwil widać, że pisarza i właścicielkę łączy specyficzna więź, której natura pozostaje niewyjaśniona. Sielanka, jeśli można w ogóle tak nazwać to miejsce, szybko ustępuje mroczniejszym tonom. Młoda dziewczyna, dorabiająca w pensjonacie, znika bez śladu. Wkrótce później zostaje odnaleziona martwa, bez dłoni. Ten dramat to jednak tylko początek – szybko wychodzi na jaw, że nie jest ona jedyną ofiarą tragedii, której ślady prowadzą do pobliskiego ośrodka poprawczego. Niewidzialna sieć powiązań, tajemnic i krzywd zaczyna oplatać bohaterów coraz ciaśniej. Teraz muszą oni dowiedzieć się kto jest mordercą i przeżyć. Narracja prowadzona jest z perspektywy trzech postaci – Leny, Tobiasza i Niny – co nadaje opowieści różnorodności i pozwala spojrzeć na wydarzenia z kilku stron. Autorka zgrabnie przeplata głosy bohaterów, unikając chaosu i dbając o spójność fabuły. Całość jest napisana logicznie oraz bez zbędnych dygresji. To historia, która wciąga – i nie pozwala oderwać się od lektury. Ja sam przeczytałem ją w dwa dni, z poczuciem, że każdy kolejny rozdział odsłania kolejne warstwy mroku. Czytajcie!