Dziewczęta z Nowolipek

Ponowny powrót po latach do lektury i ponownie zupełnie inny odbiór niż w czasach szkolnych. Teraz dopiero doceniłam język i sposób w jaki został opisany codzienny świat tamtej epoki. Życie bez intryg, egzaltacji, smutne w przedwojennej biednej dzielnicy Warszawy. Ukazane problemy o których rzadko pisało się w tamtych czasach. Pragnienia, marzenia dziewcząt o wiele prostsze niż obecnie, choć te o pięknej miłości cały czas aktualne. Bez patosu i udziwnień. Trudy życia codziennego, starania całych rodzin aby zarobić na „przetrwanie”, a przecież i tak bieda była na co dzień. To nie patologia, jakby powiedziała niejedna osoba dzisiaj, to codzienne życie w dzielnicy takiej jak Nowolipki. Wzruszające losy Bronki, Cechny, Janki, Frani oraz Kwiryny. Pięknie opisane niełatwe losy dziewcząt, które dążą, każda na swój sposób, do lepszego życia. Wyrwanie się z miejsca urodzenia i wychowania do „innej” dzielnicy jest niemal niemożliwe. Wzbudza emocje, powoduje zamyślenie nad życiem rodzin głównych bohaterek. Język, adekwatny do miejsca i sytuacji powoduje, że opisywana historia jest bardzo realistyczna, oddaje klimat Warszawy