Dzienniki raka

„Czuję się jak inna ko­bie­ta, uwol­nio­na z po­czwar­ki, staję się wy­raź­niej sobą, silną i pod­nie­co­ną, na­pi­na­ją­cą mu­sku­ły, go­to­wą do dzia­ła­nia.“ Audre Lorde to „Czarna poetka lesbijka". Matka, kochanka i feministka. Wszystko to składa się na jej osobę w równej mierze, jak to że jest kobietą, która przeszła przez horror raka piersi. Która doświadczyła strachu, bólu i niepewności, jakie niejednego mogłyby zniszczyć, podczas gdy ona przekuła to w swoją siłę. Proces leczenia zamieniła w działanie, a swoje myśli zebrała w jednym miejscu tworząc manifest odwagi. W niezwykle trafny sposób wyraziła swoją złość na konwenanse, szczęście z siostrzaństwa i wątpliwości, jakie dopadały ją na drodze ku życiu. „Znam ból i prze­trwa­łam go. Po­zo­sta­ło mi tylko oddać mu głos, po­dzie­lić się nim, by mógł się stać uży­tecz­ny, żeby się nie zmar­no­wał.” Proza Audre Lorde ma w sobie „myśl kry­tycz­ną, ży­cio­pi­sar­stwo oraz po­ezję"*. Połączenie to tworzy tekst mocno emocjonalny, ale też przemyślany i mający ogromną wartość. O uczuciach pisze pięknie. Strach nie jest pozbawiony barw a „przy­gnia­ta­ją­cy mi dło­nie ni­czym sta­lo­wy pręt". Plastyczność języka bawi się więc uczuciami czytelnika. O odwadze, feminizmie, siostrzaństwie i kobiecości pisze w sposób, który swoją siłą zaraża. Jest ponad podziałami ze względu na płeć, rasę, orientację, wiek czy majątek, więc w tekście tworzy miejsce, gdzie każdy jest równy. O raku pisze z brutalną szczerością. Podkreśla strach, gdy zderzyła się z własną śmiertelnością czy siłę, jaką dzięki bólowi zyskała. Ale skupia się też na drobnych lepszych oraz gorszych momentach. Czuć w jej słowach ogromną odwagę oraz chęć życia. Pragnienie dojścia do głosu i zostawienia po sobie śladu. „Skoro za­ak­cep­to­wa­łam umie­ra­nie jako część ży­cio­we­go pro­ce­su, któż miał­by mieć nade mną wła­dzę?" Co za rewelacyjny tytuł! Mogłabym Wam jedynie rzucać cytatami i jestem pewna, że obie strony (ja oraz wy) byłyby zadowolone, ale zamiast tego dam radę — czytajcie. Audre zdecydowała się na mastektomię pod koniec lat siedemdziesiątych, ale tekst, który stworzyła jest ponadczasowy, a jej perspektywa wciąż jest świeża. Porusza tak wiele zwykle przemilczanych problemów i robi to w tak piękny sposób... Lektura boli, ale daje konkretną wiedzę. To perspektywa, którą warto znać. „Moja praca po­le­ga na tym, by za­miesz­kać w ci­szach, któ­ry­mi żyłam, i wy­peł­nić je sobą, aż wy­do­bę­dę z nich dźwię­ki naj­ja­śniej­sze­go dnia i naj­gło­śniej­sze­go grzmo­tu. I wtedy nie bę­dzie już we mnie miej­sca na to, co było, z wy­jąt­kiem wspo­mnie­nia sło­dy­czy pod­kre­śla­ją­ce­go to, co może i po­win­no być." . przekł. Anna Dzierzgowska . . *z przedmowy Anny Po­chma­ry, która rewelacyjnie wprowadziła czytelnika w świat Lorde