Dzienniki 1952

Czułam jakbym cofała film, klatka po klatce i doszła do samego początku. Retrospekcja. Czytałam wcześniej dwie obszerne biografie Agnieszki. Znałam jej książki, wiersze i piosenki. Nie raz myślałam o jej genialnym, a jednak tragicznym życiu. O alkoholu, który jej piękne, subtelne rysy zmienił w twarz grubo ciosanej pijaczki. O porzuconej córce, której nie zastąpiły ani kolejne postaci kochanków, ani sukces, ani przyjaciele. W końcu o raku, który ją do końca wyniszczył i przedwcześnie odebrał światu. A tu - na kartach dziennika - młoda, piękna, radosna Agnieszka. Pełna energii, nadziei i marzeń. Nic jeszcze nie zostało zniszczone, nawet nie zaczęte. Czytając myślałam, gdyby tak włączyć reset i dać jej zacząć życie od nowa...