Dziennik geniusza

Doprawdy trudno przyjąć jedną określoną perspektywę, mówiąc o Dalim. Pewnie, że najłatwiej byłoby nazwać go szaleńcem, totalnym popaprańcem z chorobliwą manią wielkości i niekontrolowanymi wybuchami agresji wobec Bogu ducha winnemu otoczeniu – ot tak, dla zwrócenia uwagi lub też przełamania kolejnej normy i okraszonej satysfakcją konstatacji, że ot znowu nie doprowadziło to do zawalenia się świata. A jedynie do jego odkształcenia, chwilowego wgniecenia, pociągającego za sobą w najlepszym razie sznur reakcji otoczenia. I znów coś się dzieje. Chwilami może dziwić, że z całą mnogością schorzeń, manii, neuroz i fobii, jaką mogłaby Salvadorowi z powodzeniem przypisać myśl psychiatryczna, nie spędził on większości życia w szpitalu dla obłąkanych. A jednak zamiast tego… "Wszyscy, szczególnie w Ameryce, pragną poznać tajemnicę mojego sukcesu. Zawdzięczam go metodzie, której nazwa brzmi: >>metoda paranoiczno-krytyczna<<. Opracowałem ją dobre trzydzieści lat temu i stosuję z powodzeniem, chociaż dziś jeszcze nie wiem, na czym ona polega." *** Cały tekst: https://www.facebook.com/statekglupcow/posts/633466427111580?notif_id=1550835116487639 Serdecznie zapraszam!