Dziennik Edwarda Chomika

Książeczkę można potraktować na różne sposoby. Czy jest o chomiku? Tak ,oczywiście. Teraz tylko zależy ,którą drogę wybierzemy. Napisana przez rodzeństwo Miriam i jej brata Ezra Elia, na cześć ich posępnego chomika Edwarda, który pojawił się na krótko w ich życiu i równie szybko zniknął. Dla dzieci do samodzielnego czytania ta książka zupełnie się nie nadaje. Skierowana jest do dorosłych czytelników, czy też młodzieży. Kto kocha gryzonie z pewnością lektura również mu się spodoba. Napisana w formie dziennika ,którego narratorem jest chomik Edward. Na pierwszej stronie brat z siostrą zaznaczyli, że dokonali przekładu z języka chomiczego. Książeczka jest małego formatu. Twarda oprawa . Ilustracje czarno-białe, ale bardzo wymyślne typu komiksowego, a zarazem wykonane prostą kreską. Książkę można przeczytać w formie bajki nawet dziecku, ale na pewno nie w tej postaci co jest napisana. Omijając pewne fragmenty, po swojemu koloryzując, będziemy w jakiś sposób, dany sobie ją czytać. Tylko po co? Dla dzieci jest mnóstwo pięknych innych książeczek o chomikach. Czyli pozostańmy przy tym, że to rodzaj bajkowej trochę humorystycznej opowieści dla starszego czytelnika. Przemyślenia i uczłowieczenie chomika, który rzekomo robi coś na złość człowiekowi, można w ten sposób traktować jako rodzaj satyry skierowanej z całą stanowczością nie do gryzonia. Drugie podejście to potraktowanie książki jako z natury mądrej , filozoficznej, w której występuje chomik jako rewolucjonista w walce o wolność. Zależy jeszcze o jaką wolność tu chodzi . W przebraniu chomika występuje człowiek zniewolony . Czym? Może być to każdy z nas. Więzień polityczny, kobieta walcząca o swoje prawa, człowiek zniewolony miłością, inwalida w wielkim mrówkowcu bez dostępu do windy, w klatce swojego mieszkania. Więźniem może być też człowiek z depresją ,a jego cela to własna głowa. Można wymieniać tak dalej. Każdy kto przeczyta lekturę to sobie sam wybierze o kogo chodzi. Mnie nasuwa się od razu Andrzej Poczobut, choć wiem ,że nie ma z tym nic wspólnego. Są to moje wyłącznie osobiste skojarzenia. Trzeci sposób rozumowania książki to jest protest przeciwko hodowcom tych sympatycznych zwierzątek, bezmyślnie kupujących chomika i traktujący je w sposób instrumentalny. Wiele osób kupuje futrzaka jako chwilową zabawkę dla dzieci, nie mając żadnej wiedzy o tych gryzoniach. A zwierzę każde tak samo czuje jak człowiek i ma swoje potrzeby. I nie wystarczy , że nasypie się mu ziarenek do miseczki lub włoży garstkę sianka. To są podstawowe potrzeby tylko i wyłącznie. Po pierwsze chomik jest samotnikiem, niezależnym zwierzęciem i naprawdę nie lubi żadnego towarzystwa swojego gatunku. Każdy chomik potrzebuje osobnej klatki. Próby łączenia ich w jednej klatce, nawet dużej, to dla tego gatunku ogromny stres, który może przerodzić się w agresję między osobnikami i prowadzić do walki, zranienia czy nawet zagryzienia. Chomiki są żywiołowe , ciekawskie. Uwielbiają kopać i biegać, stąd najczęstszą zabawką wkładaną do klatki jest kołowrotek. Ale sam w sobie nie wystarczy i jest tylko dodatkiem. Chomikowi trzeba zapewnić specjalną klatkę , dla niego przeznaczoną i takie są na rynku z odpowiednim wyposażeniem. Chomik prowadzi zawsze nocny tryb życia ,a w dzień śpi. Dlatego trzeba szanować granice zwierzątka. Kula , w której zamknięty chomik biega po pokoju nie jest odpowiednią zabawką. Nie ma tam odpowiedniej wentylacji, brak możliwości swobodnego wyjścia z jej wnętrza. W rezultacie jest bardzo stresogenna. Zabawa stoi wyłącznie tylko po stronie człowieka . Przypadek z labiryntem z tektury i książek jest również tylko jednostronną zabawą dla właściciela. Ten zamiast bawić się z chomikiem, bawi się nim , męcząc go. Ruch poza klatką przez chomika jest obowiązkowy , przynajmniej godzinę dziennie w sposób kontrolowany. Nadzór jest konieczny, gdyż może on wejść w jakąś szczelinę , pojemnik , z którego już nigdy nie wyjdzie , jeśli go sami nie znajdziemy. To było tak pokrótce odpowiedź na piekło, które zgotowało rodzeństwo Panu Edwardowi w klatce i nazwało go posępnym chomikiem. Rzeczywiście od tego mógł dostać depresji zwierzęcej. A jego postępowanie wynikało nie ze złośliwości w stosunku do człowieka, nie z rodzaju morderczych instynktów tylko z chomikowych praw natury. Polecam lekturę tym, którym zwierzęta są bliskie sercu oraz wszystkim z zacięciem filozoficznym bez odrazy do gryzoni.