Dzień prawdy

Przyzwoita książka. Lektura lekka, łatwa i przyjemna ale... Nie jestem do końca z niej zadowolona. Autorka zaczęła fajnie - przedstawiła wciągający i intrygujący prolog, w którym poznajemy historię Marii i Maryjki, babci i wnuczki. Autorka opisuje ich wiejskie życie - kobiety mieszkają same, w wiosce traktowane są jak lekarki, znachorki, niosą bezinteresowną pomoc. Wyczuwam tu inspirację "Znachorem" Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Prolog jest genezą klątwy, która wisi nad Wsią Małą, miejscowością, w której toczy się akcja tej książki. No i tu zaczynają się schody: po dobrym prologu przychodzi rozwinięcie książki, w którym niestety brak jakichkolwiek nawiązań do prologu. Autorka w żaden sposób nie rozwija historii przedstawionej na samym początku. Wiemy, że nad wsią wisi klątwa ale co dalej? Klątwa trwa przez jeden dzień w roku i tyle. Niestety autorka nie skupia się na wyjaśnieniu i rozwinięciu tego tematu. No nie podoba mi się to. Tak jakby prolog dosłownie urwał się z księżyca. W dalszej części książki poznajemy rodzinę Nowaków: Annę i Marka, ich córkę Zuzannę oraz seniorkę rodu Joannę, matkę Marka. Prym w tej rodzinie i książce wiedzie babcia i wnuczka. Obserwujemy ich życie na wsi. Jest ono wesołe i pełne przygód. Całkiem przyjemna część obyczajowa. Epilog też przyzwoity, humorystycznie napisany. Dobra książka, ale jak to mówią... no, "głowy" nie urywa 😉 Powieść napisana bardzo lekkim, przyjemnym, lekko humorystycznym stylem - nie sposób się nie uśmiechnąć podczas czytania. Jest uroczo, sielsko i anielsko, jednak to taka książka nie wiadomo o czym.