Dzień

Ciekawy pomysł na powieść, ale wymagający od czytelnika dużo cierpliwości. Mnie czasami jej brakowało i wtedy czułam znużenie tą powolnie snującą się fabułą, jednostajnością i nostalgią, ale po zastanowieniu się doszłam do wniosku, że to zamierzony zabieg i że to właśnie on tworzy jedyną możliwą atmosferę. Już wyjaśniam, o co mi chodzi. „Dzień” to historia rodziny żyjącej w kamienicy na Brooklinie- Dana, jego żony Isabel i ich dwójki dzieci- pięcioletniej Violet i jedenastoletniego Nathana. Na poddaszu ich domu zamieszkuje jeszcze Robbie, nieco nieporadny brat Isabel i ukochany wujek dzieciaków. Przyglądamy się im przez 3 dni, ale nie po kolei, ale zawsze 5 kwietnia przez 3 lata z rzędu. W dodatku są to szczególne lata: tuż przed, w trakcie i tuż po pandemii. W ich życiu nie dzieje się nic spektakularnego, ale daje się wyczuć pogłębiające się pęknięcie w relacji między małżonkami. Każde z nich jest sfrustrowane niezrealizowanymi planami, monotonią codzienności i rutyną, w jakiej utknęli. Robbie to ich dobry duch- czasem zajmie się domem, rozładuje napięcia między rodzeństwem, doradzi w sprawie wyboru stroju, odprowadzi dzieci do szkoły. Dlatego moment, w którym musi się on wyprowadzić z klitki na poddaszu stanie się początkiem rozkładu tego stadła. Rok 2020, kiedy bohaterowie zostają uwięzieni w mieszkaniu i zdani na siebie na okrągło dla nich czasem przełomowym. Kiedy więc przyglądamy się im rok później, zauważamy skutki pandemii. Widać je nie tylko w świecie zewnętrznym (zmiana mieszkań),ale i wewnętrznym. Każde z bohaterów zapłaciło swoją cenę za rok w izolacji. To już nie są ci sami ludzie i nie ta sama rodzina. Przy okazji opowieści o rodzinie Cunningham podejmuje też temat fałszywości świata kreowanego na użytek mediów społecznościowych. To właśnie Robbie tworzy wyimaginowanego Wolfa, któremu buduje wirtualne życie składające się ze ściągniętych z innych stron www fotografii, wymyślonych podróży, przyjaciół i przygód. To taki sposób na nadanie własnemu rozczarowującemu życiu jakichś barw. Wielu to robi, nie zastanawiając się nawet, dlaczego. Autor wskazuje tu powody: samotność, rozczarowanie sobą, kompleksy. To smutne, ale w dużej mierze prawdziwe. No cóż, nie napiszę tu, że nowa powieść Cunninghama jest arcydziełem. To dobra powieść obyczajowa, zmuszająca do egzystencjalnych refleksji i wywołująca zadumę nad skutkami niedawnej pandemii, ale żeby ją przeczytać trzeba się nastawić na powolne smakowanie niezbyt wartkiej akcji. Jeśli ktoś czytał zaliczane już do klasyki „Godziny” i zasmakował w tego typu stylistyce, to „Dzień” też mu się spodoba.