Dziękuję ci, kapitanie

W młodości pochłaniałem fiedlerowskie książki z zapałem. Egzotyka wśród przaśnej rzeczywistości, duch przygody, barwny język. No i te dwie „wojenne”, będące jedną z niewielu dostępnych w PRL-u, niezakłamanych opowieści o polskich bohaterach z „niewłaściwym” orzełkiem na czapkach/mundurach. Wróciłem po latach do „Dziękuje Ci kapitanie” przywołując młodzieńcze wspomnienia. Fiedler opisuje wojnę od ludzkiej strony. Nie ma jednego wspomnienia, jednego uczucia, jednej motywacji. Jest mozaika fantastycznych postaci, mało znane epizody z losów polskiej floty handlowej zaprzęgniętej w mozół „oliwienia” wysiłku zbrojnego Aliantów. Widać jednak, że dla Fiedlera morza i oceany to nie jest ulubiony żywioł. Ignorancję, którą łatwo wytropić (choćby gdy wspomina o „przyrządzie de Gaussinga” - nie było żadnego pana de Gaussinga, był Gauss, a nazwa pochodzi w tym przypadku od gaussa, jednostki magnetyzmu) potrafi jednak uroczo ukryć szczerym podziwem dla marynarzy i poetyckimi opisami.