Dzieje grzechu

Kiedy byłem chłopcem, który nie zdążył jeszcze zużyć pierwszej w życiu wody po goleniu, powiedziałem pewnej doświadczonej kobiecie, że miłość musi być szlachetna, piękna i prawa. Inaczej nie ma sensu. W zamian otrzymałem mądre spojrzenie i "Dzieje Grzechu". Przeczytałem. Poznałem Ewę, która zabrała mnie w miejsca brudne. Tam, gdzie oddychała złym powietrzem i Łukaszem. Gdzie cierpiała, a w bólu rodził się grzech. Pomyślałem wtedy, że miłość nie zawsze jest szlachetna, piękna i prawa. I powiedziałem to, z wyrzutem, owej doświadczonej kobiecie. A ona odparła: mylisz się i nic nie zrozumiałeś. Miała oczywiście rację. Dziś to wiem. Czyny Ewy tonęły w grzechu, ale jej miłość była szlachetna, piękna i prawa. Do końca.