Dziedzictwo Jadeitu

Mamy zakończenie zmagań klanu Bez Szczytów z klanem Góry. Jest to najważniejszy motyw przewodni wszystkich tomów. Jest to element który się przetacza cały czas, ale mamy inne wątki nie mniej ciekawe. Akcja tego tomu dzieje się na przestrzeni wielu lat. Sprawia to, iż mamy duże przeskoki w czasie. Nie jest to zrobione sztucznie i ma swoje sensowne uargumentowanie dla fabuły. Jest to świetne zakończenie, sagi o zielonych kościach. Mamy domknięte wszystkie wątki. Wszystko co się dzieje wydaje się na miejscu i ważne. Na koniec trochę szkoda rozstawać się z rodziną Kaulów. Jednak widać, że cała fabuła była przemyślana i nic nie było na siłę ciągnięte. Wątki poboczne, są ciekawe i wszystkie są domknięte. Nigdzie nie zostajemy z jakimiś niedosytem. Trzeci tom sprawia, że po lekturze jesteśmy syci ale nie przejedzeni. Bardzo odpowiedni sposób zamknięcia sagi. Ostatnia scena, przywodzi na myśl początek pierwszego tomu. Patrząc przez pryzmat tego co działo się z bohaterami wydaje się, że było to bardzo dawno. Chętnie bym wrócił do tego świat, ale z innymi bohaterami, może we wcześniejszych czasach.