Dziecko wojny

Mój osobisty powrót, po wielu latach, do twórczości Romy Ligockiej poruszył najgłębsze struny współczucia autorce, która, we wczesnym dzieciństwie, przeszła piekło wojny i z której traumy, nigdy, do końca się nie uwolniła. Mimo, że pisarka przekroczyła osiemdziesiąty rok życia, nadal, żywe są w niej wojenne lęki, które wyzwolić może niepozorne gruchanie gołębia, widok muru zasłaniającego okno czy stukot żołnierskich oficerek. Zgadzam się z opinią moich poprzedników, że "Dziecko wojny" jest w dużej mierze kompilacją wcześniejszych tekstów autorki. Warto jednak wspomnieć, że impulsem do powstania tego zbioru był wybuch wojny w Ukrainie. Ten bodziec wywołał lawinę bolesnych, trudnych wspomnień Romy Ligockiej, tak doskonale znającej z autopsji traumę wojennych doświadczeń, samotność dziecka, któremu nic nie wolno, niepewność, ból straty bliskich, horror ukrywania się i strach przed donosem. Na potrzeby " Dziecka wojny" powstały również nowe teksty, traktujące choćby o samotności w pandemii, wierze, nadziei i miłości, które autorka afirmuje w szczególny sposób. To, co na mnie wywiera największe wrażenie w twórczości Romy Ligockiej, to prostota słów, głębia myśli a przede wszystkich szczerość pisarki w kwestii własnych lęków, traum, uzależnienia od leków, problemów ze snem, z łaknieniem, będącymi konsekwencją wojennych przejść. Na pewno recepcja książki będzie łatwiejsza dla osób, które znają historię życia autorki choćby z lektury " Dziewczynki w czerwonym płaszczyku", gdyż, częste i nie zawsze wprost odwołania do przeszłości Romy Ligockiej, mogą stanowić trudność interpretacyjną. Historia życia Romy Ligockiej- wiecznej podróżniczki , samotnej uciekinierki, szukającej swego miejsca i domu, który jej tak wcześnie odebrano, pokazuje dobitnie, że dzieckiem wojny pozostaje się, niestety, na zawsze.