Dzieci Szatana

Nie są mi znani zbyt dobrze pisarze okresu Młodej Polski, nie pamiętam nawet czy wśród lektur szkolnych obowiązkowe były lektury któregokolwiek z nich. Niemniej z zainteresowaniem przeczytałam "Dzieci szatana" Przybyszewskiego. Nie jest to łatwa i przyjemna lektura; mroczne tło powieści potęgowane jest przez nieustannie padający listopadowy deszcz, akcja rozgrywa się w jakimś bliżej nieokreślonym miasteczku, główny bohater Gordon, który dominuje nad swoimi towarzyszami. Jego jedynym zamiarem jest unicestwienie obecnej rzeczywistości. Swoim ogromnym autorytetem tak manipuluje ludźmi, że gotowi są oni zrobić niemal wszystko, aby zyskać miłość swego Boga - Gordona, aby zasłużyć na jego uznanie, zaufanie. Zwolenników swoich idei i planów Gordon pozyskuje przede wszystkim wśród ludzi słabych, zagubionych w życiu, przegranych, mających ciemną przeszłość, którzy poszukują jakiegoś przywódcy, autorytetu, których zawiódł Bóg, a jedyną obecnie wartość i nadzieję stanowi Szatan. Utwór ten ukazał się pod koniec XIX wieku i uznany został za pierwsze satanistyczne dzieło, w którym pojawiają się też wątki anarchistyczne, rewolucyjne. Jego fabuła jest skomplikowana i zagmatwana, dialogi niekiedy trudne do okiełznania. Mimo tych wad, książka mnie wciągnęła.