Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfreda Trzebinskiego, lekarza SS

Kolejna już raz przyglądam się życiu zwykłego człowieka, który postawiony wobec trudnych wyborów staje się do bólu konformistą żyjącym zgodnie z oczekiwaniami innych ludzi. Książka pokazuje pewien psychologiczny mechanizm głęboko zakorzeniony  w człowieku, z którym spotkałem się już w wcześniej w opracowaniu Christophera Browina „Zwykli ludzie: 101. Rezerwowy Batalion Policji i "ostateczne rozwiązanie" w Polsce”. Tamta książka kapitalnie ujawniła ile zła może się kryć w człowieku jeśli zostanie postawiony w okolicznościach, które to zło ujawnią, jeśli oczywiście wola człowieka nie będzie się chciała temu sprzeciwiać. Historia Alfreda Trzebińskiego jest co do tego mechanizmu zbliżona ale pokazuje coś jeszcze – ogromną słabość jego charakteru. Nie widziałem tutaj, żeby miał własne zdanie, a nawet jeśli to nie bronił go kiedy miałby się konfrontować z innymi. Dowartościowywał się poprzez władzę jakiej mu chaos wojny udzielił, ale nie szukał i nie rozwijał tego kim naprawdę jest. Smutne. Sama książka miejscami nurząca i trochę rozwlekła, ale chyba było to potrzebne aby przyjrzeć się życiu człowieka, który do końca chyba wierzył, że przywołane w tytule dzieci otoczył opieką umniejszając ich cierpieniu.