Dzieci Judaszów

Dzieci Judaszów autorstwa Jacka Dobrzyckiego to powieść obyczajowo– erotyczna, lub nawet posunę się do stwierdzenia, że mamy tutaj do czynienia z dramatem erotycznym, zakotwiczonym w okresie II wojny światowej, jak i wydarzeń po niej. Spotykamy się tutaj z narracją wielogłosową oraz krótkimi rozdziałami – ale o tym już wiem z poprzedniego posta. Autor podejmuje w powieści tematykę obozów koncentracyjnych, ludobójstwa, gwałtów, makabrycznych wydarzeń, które wstrząsną czytelnikiem, aby po chwili przenieś nas do „bezpiecznego azylu”, który wbrew pozorom jest tak naprawdę wejściem do pokoju tajemnicy przez młodych bohaterów. Pan Jacek skonstruował fabułę swojego dzieła w sposób, aby odzwierciedlała ona prawdopodobne wydarzenie II wojny światowej, jak i okresu po niej, posunę się do stwierdzenia, że akcja jest zgodna z warunkami sprzyjającymi tamtym czasom, czy elementami politycznymi. Historia rozpoczyna się już w epilogu w fikcyjnym obozie koncentracyjnym KL Würzburg, gdzie doszło do ostatecznej eskalacji przemocy i makabryzmu. Esesmani na polecenie Grety nazywanej inaczej Królową Ciemności wymordowali więźniów obozu, a nam przyszło przyglądać się tej wstrząsającej chwili w równej bezradności co sam bohater. Prolog przedstawiający ostatnie wydarzenia w obozie koncentracyjnym jest jedynie krótką retrospekcją szybko zabierającą nas do wydarzeń po nich. I tak przechodzimy do fabuły książki, czyli zderzenia z brutalną rzeczywistością ludzi dotkniętych wojną, jak radzili sobie po niej? I czy mówimy tutaj tylko o ofiarach, a może autor odsłoni nam również życie oprawcy, którzy zbiegli, a teraz żyją pośród nas? Czy to oni będą naszymi bohaterami? Jakim cudem w historii pojawi się wątek mistycyzmu i magii?