Dzieci czasu. Z kalendarza dziejów ludzkości

Książka nosi podtytuł „z kalendarza dziejów ludzkości” i w istocie ma formę dawnego kalendarza z krótkimi informacjami na każdy dzień roku. Niestety, ma również poziom merytoryczny takiego kalendarza ze zrywanymi kartkami. W ogóle trudno nazwać treści zapisów przeznaczonych na każdy dzień informacjami. To raczej egzaltowane, emocjonalne komentarze autora do jedno- góra dwuzdaniowych komunikatów, tudzież cytatów. Część z nich zawiera przy tym błędy i uproszczenia bądź jest powtórzeniem obiegowych sądów lub dowcipów, miejscami niesmacznych -np. o tym, że świat będzie pełen staruszków obojga płci z wielkimi sztucznymi biustami usztywnionymi viagrą penisami, którzy z racji alzheimera, nie będą pamiętać do czego one służą, bo w te wypełniacze inwestuje się bez porównania dużo więcej niż w się w leczenie Alzheimera. Nie ma żadnej „informacji”, której Eduardo Galeano nie upstrzyłby swoimi afektowanymi ochami i achami. Potępia głównie USA, banki i kraje zachodnie oraz konserwatystów, ale oberwało się również ZSRR (m.in. za Katyń) i niektórym lewicowym z nazwy rządom w Ameryce Łacińskiej czy postaciom historycznym, nawet ze starożytnej Grecji. Z tym, że to wszystko ma żenująco niski poziom agitki dla ludzi, którzy o takich zdarzeniach, wypowiedziach czy procesach w ogóle nie słyszeli. Do tego jeszcze autor prezentuje totalny prezentyzm. Potępia Sokratesa za akceptację niewolnictwa. Na szczęście o greckim filozofie będą czytać jeszcze liczne pokolenia, a Eduardo Galeano zostanie zapomniany bardzo szybko, albowiem nie miał nic ciekawego do przekazania. Wymaganie od osób sprzed stuleci by posiadały obecny stan wiedzy i świadomości to kompletny absurd. Jedyna „zaleta” książki to jej mała objętość. Na każdy dzień przeznaczono jedną stronę, ale część z nich jest zapełniona dwoma-trzema zdaniami. A i na nie szkoda czasu. Przeczytane w ramach listopadowego wyzwania – książka z pomarańczową okładką.