Dziady i dybuki

Bardzo lubię takie książki – reportaże biograficzne, zwłaszcza kiedy rzecz dotyczy tak bogatej w różnorodności i wieloznaczności rodziny jaką są Kurscy. Do tej pory wiedziałem tylko, że Jacek jest młodszym bratem Jarosława i ich drogi polityczne delikatnie się rozjechały. Nie miałem jednak pojęcia, że ich drzewo genealogiczne jest tak rozległe. Jarosław Kurski nie pisze o bieżących  sprawach (może i dobrze) skupiając się na przeszłości; nie takiej jednak, która w przeszłości pozostała, ale tej, która trwa w sposób niejako odmieniony. Dawne wydarzenia mają swoje echo, które potrafi się objawić w najmniej spodziewanym momencie. Dzięki swojej mamie (Anna Kurska) rozpoczyna niesamowitą podróż w przeszłość nie tyle swojej rodziny, co w przeszłość Polski. Spotyka tam mnogość osób, ale przede wszystkim postaw i charakterów. Najważniejszym odkrytym przodkiem pozostaje  Lewis Bernstein Namier (tak – ten od linii Curzona) i jemu poświęca najobszerniejszą część książki. Na jego przykładzie próbuje zrozumieć czym jest tożsamość i czy można posiadać ich wiele; odkrywa jak ważne są wszystkie te symbole, które pozwalają nas zakotwiczyć w świecie w którym żyjemy. Miejscami bywała chaotyczna, ale przy większym skupieniu nie da się zgubić wątku.