Dzbanek rozbity. Sceny z życia, choroby, śmierci i żałoby

Wojciech Czuchnowski z zawodu i powołania jest dziennikarzem, jednak w pewnym momencie życia napisał książkę niezwykle osobistą, miejscami niemal intymną, w której otwiera się przed czytelnikiem, dzieląc się swoimi emocjami, bezradnością i doświadczeniami związanymi z chorobą nowotworową oraz śmiercią ukochanej żony Agnieszki. Narracja prowadzona jest dwutorowo: autor opisuje proces ostatnich lat życia Agnieszki i zmagania z diagnozą raka, a także dzieli się tym, jak czuje się obecnie, jakie myśli przez niego przepływają, jak widzi swoje plany i przyszłość. Książka jest przesycona emocjami – wyraźnie widać w niej ogromne pokłady miłości do żony, ale również złość i gniew. Z jednej strony Czuchnowski próbuje stawiać czoła wyzwaniom choroby, z drugiej pragnie ucieczki, aby wszystko się skończyło. Nie moralizuje, lecz bardzo głęboko, reportażowo pokazuje życie z chorobą nowotworową, a z perspektywy dzisiejszej ukazuje, jak przeżywa żałobę. Ten czas naznaczony jest sprzecznymi emocjami i chaosem, który towarzyszy próbom planowania przyszłości. W całym swoim doświadczeniu osobistym autor opisuje także funkcjonowanie w ramach służby zdrowia – pokazuje przykłady poświęcenia lekarzy, ale też trudne relacje z pacjentami. Podczas lektury miałem wrażenie, że jestem nim albo nią, a na pewno bardzo blisko przeżywam to, co oni przeżywali. To właśnie w tym tkwi największa niezwykłość tej książki: otwierając przed czytelnikiem swoje wnętrze, zaprasza go do współprzeżywania zmagań, przez które oboje z Agnieszką przechodzili.